ادامه....

سخن ما در اين پژوهش بيان زمينه هاي بي عدالتي در جامعه ي اسلامي است كه منجر به قيام عاشورا توسط امام حسين عليه السلام و ياران با وفاي آن حضرت شد.
و اين نكته كه امام حسين عليه السلام متوجه اين ظلم و ستم ها بودند.رانت خواري و حقه بازي هايي كه از زمان پدر بزرگوار آن حضرت به صورت نامحسوس شروع شده بود و اينك در زمان او به وضوح و به صورت علني و بي شرمانه دين به بازي گرفته شده بود و حاكمان بني اميه به قول اميرالمومنين علي عليه السلام دين را به صورت وارونه جلوه دادند.
و بيان تجلي روح عدالت درسيره ي اباعبدالله الحسين عليه السلام و اصحاب با وفاي آن حضرت.
كليد واژه ها: امام حسين عليه السلام ، عدالت ، قيام عاشورا، ظلم و بي عدالتي

در اين پژوهش اصل عدالت در حركت انقلابي امام از مكه تا كربلا مورد كنكاش قرار مي گيرد. سخنان امام در مدينه با دوست و دشمن نشان مي¬دهد كه امام در گفتار هيچ¬گاه مروت را فرو ننهاد و از مرز اخلاق عبور نكرد. عدالت در گفتار امام به اين دليل است كه عقل او بر احساس و غضب تسلط دارد و اجازه افراط و تفريط به آنان نمي دهد.
هجرت امام از مدينه به مكه اثر يك رفتار عادلانه و عاقلانه است. چون در مدينه امنيت جاني براي امام وجود ندارد.
مكه حرم امن الهي است و ماه¬هاي حرام به اين حرمت مي¬افزايد اما حاكم مكه حفظ مقام خويش را برتر از حفظ حرمت زمان و مكان مي¬داند. با در نظر گرفتن شرايط سياسي و اجتماعي عصر امام به اين نتيجه مي¬رسيم كه همان خطري كه امام را در مدينه تهديد مي¬كند در مكه نيز وجود دارد. و امام به ناچار مي¬بايست از مدينه هجرت كند. آنگاه كه امام به اين موضوع اطلاع مي¬يابد قصد سفر مي كند و به دعوت مردم عراق پاسخ مي¬گويد.
به فرض اگر امام در مدينه مي¬ماند و به شهادت مي¬رسيد يا زنداني مي¬شد هيچ¬گاه تأثير عاشورا برجاي نمي¬ماند. انقلاب عاشورا با عدل سازگار است و پاسخ به نداي عقل و قلب است.

 

از سر فصل هاي مهم نبايدهاي عاشورا كه در بحث آسيب شناسي،مهمترين بخش را تشكيل مي دهد و به ابعاد مختلف فكري و نظري و اعتقادي عاشورا مربوط مي شود،شناخت تحريفات عاشورا و اطلاع رساني نسبت به آن است. اهميت اين بخش از آن روست كه به انديشه عاشورا و به ابعاد سازنده ي آن پيوند مي خورد و تأثيري ژرف در سرنوشت حال و آينده جامعه دارد.
شخصيت فرهيخته و زمان شناسي كه با دقت بر روي واژه (تحريف) بر اين آسيب انگشت نهاد و ابعاد آن را تشخيص داد و معرفي كرد،شهيد مطهري (رحمت الله عليه) است.
درباره ي عوامل تحريف،استاد مطهري (رحمت الله عليه) از دو عامل (اغراض دشمنان) و (تمايل بشر به اسطوره سازي) به عنوان عوامل عمومي تحريف تاريخ كه اختصاص به حادثه ي عاشورا ندارد،ياد مي كند.
پس از آن،از عامل سومي به عنوان عامل خاص كه تنها مربوط به حادثه كربلاست،ياد مي كند؛عاملي كه موجب شد استفاده از هر وسيله و ابزار هر چند نامقدس تجويز شود. براي رسيدن به هدفي مقدس عده اي گفتند: گريستن بر امام حسين (عليه السلام) هدفي مقدس و منزه است و براي رسيدن و انجام دادن آن،هر كاري مجاز و رواست،در نتيجه افرادي در اين قضيه دست به جعل و تحريف زدند.
سرفصل مهم ديگر در سخن شهيد مطهري (رحمت الله عليه) در ارتباط با تحريف عاشورا،بحث انواع تحريف است. او تحريف را به دو گونه لفظي و معنوي تقسيم مي كند. تحريف لفظي،عوض كردن ظاهر يك چيز است،تصرف در ظاهر گفتار و سخن ديگران و كم و زيادكردن آن ،تحريف لفظي است. تمامي قصه ها و حكايات بي پايه و اساس كه درباره ي حادثه ي كربلا گفته شده و در نقلهاي تاريخي غير معتبر انعكاس يافته و در كتاب لؤلؤ و مرجان حاج ميرزا حسين نوري (رحمت الله عليه) به آن اشاره شده،از مصاديق تحريف لفظي عاشورا شمرده مي شود. اما تحريف معنوي كه صد بار خطرناك تر از تحريف لفظي است آن است كه مصلاً يك جمله،بدون كم و زياد كردن الفاظ آن،به گونه اي تفسير و توجيه شود كه درست بر خلاف و ضد معناي واقعي آن باشد.
نمونه ي اين تحريف را نسبت به پيامبر اكرم (صلّي الله عليه وآله وسلم)،«اي عمار گروهي ياغي و سركش تو را مي كشند»،شاهديم. در جنگ صفين وقتي عمار به دست لشگر معاويه به قتل رسيد،ناگهان فرياد از همه جا بلند شد كه معاويه و يارانش باطل و سركش اند،چون قاتل عمار مي باشند. اينجا بود كه معاويه دست به تحريف معنوي روايت زد و اعلام كرد: ما كشنده عمار نيستيم. عمار را علي (عليه السلام) كشت كه او را به صفين آورد و موجب كشتنش را فراهم كرد.
تحريف معنوي يك حادثه ي تاريخي به اين است كه به علل و انگيزه ها يا اهداف آن به گونه اي بيان و تفسير شود كه بر خلاف اصل آن باشد.

 

ذلت وزبوني نفس ، ره آورد خويشتن ناشناسي ، فقدان درك جايگاه خويش وشدت آزمندي و آرزومندي است و وقتي كسي بخواهد اسير داشته هايش باشد براي رسيدن به خواسته ها و يا حفظ داشته ها ممكن است ارج و آبروي خويش را به سادگي زير پا بگذارد و زيستي ذليلانه وزبون را پيشه كند. ذلت نفس ، خود زادگاه زشتي ها وتباهي هاي فراواني خواهد شد . نفاق ودو رويي از حقارت وذلت نفس سرچشمه مي گيرد ؛ « نفاق المرء من ذل يجده في نفسه »1
وقتي خود خوار بيني و خودتحقيري و ذلت به قلمرو زندگي انسان قدم مي گذارد ، خير وسودمندي از در ديگر مي گريزد . به ديگر زبان انسان خوار وذليل ، سودمندي و كارآيي خود را از دست مي دهد و نه تنها به خيرش اميد نيست كه وجودش شرانگيز و خطر آفرين خواهد شد. اين نكته را از دو سخن حكيمانه ي زير مي توان دريافت كه نخستين از امير مومنان علي عليه السلام و دومين از امام هادي عليه السلام است :

ادامه....